
ste1n
@ste1n
Unbreakable Determination / PC FPS, Immersive Sim, Souls-like enjoyer
Katıldı Ağustos 2026

@ste1n
Unbreakable Determination / PC FPS, Immersive Sim, Souls-like enjoyer
Katıldı Ağustos 2026
Trilogy'deki en akıcı karakter kontrolü 3:RE oyununda. Hayabusa'yı böyle rahat kontrol edebilmek inanılmaz bir hamle-pratik dengesi kuruyor. Bir çok aksiyon oyununda kırmızı saldırılar ya da uyarı saldırıları vardır; ki bunlar ya düşmanın en ağır saldırısını ya da kapma saldırısını temsil eder, Steel on Bone mekaniği bu saldırıları counter'lamak için yapılmış en iyi hack and slash mekaniklerinden birisi ve iyi kullanıldığında düşman encounter'larını temizlemek çok daha keyifli ve oyuna inanılmaz bir ritim katıyor. Oyunun yer yer eksikliğini hissettiğim taraflara değinmeyeceğim çünkü trilogy içindeki oyunların birbirinden farklı tasarımlar barındırması, oyun endüstrisine dair en sevdiğim şeylerden biri ve buna saygı duyuyorum.
İlk oyundan daha farklı bir deneyimdi. NPC Hediye sistemi karakter hikayelerini ilerletmek ve onlarla oynamak adına güzel düşünülmüş ama her birini tek bir run'da deneyimlemek mümkün değil. Aksiyonu ise tek oynanış unsuru olmadığı için dönemi adına güzel ve günümüz için dahi yeterli.
Oynanış dinamiklerini pek göstermemesine rağmen oynadıkça ve kavradıkça ortaya çıkan aksiyonu ve stylish finisher'ları ile unutulmayı hak etmeyen bir hack and slash.
Spear ile kalkan mekaniklerini kontrol etmek başta her ne kadar çakışsa da bu iki güzide silahın kombin kullanımına alıştıktan sonra ortaya çıkan şey en özel DOOM deneyimlerinden biri.
Grafikler, modeller, müzikler eskiyebilir ama tempolu oynanış asla. Oldskool shooter'lar bir çok şeyini yıllar sonra kaybedebilir ancak yılların onlardan alamayacağı en büyük alametifarika; "aç, takır takır oyna" büyüsüdür.
Yavana atılmayacak kadar yer yer iyi bölüm tasarımları barındıran, balta, spear, greatsword, hammer gibi bir çok forma bürünebilen plasma kılıcıyla keyifli kombolar çıkarabildiğimiz pek de fena olmayan bir hack and slash. Ayrıca ilk MGR: Revengeance denemesiymiş gibi bir izlenim de yaratıyor. Üstelik ana karakter Jack Warren, Raiden'a oldukça benzemekte.
Playing only for Ayane&Kasumi
Aynen ustaaaaa, elden ring'ten daha iyiydi. Nasıl GOTY alamadı ya?
"Immersive sim oyunların en keyifli tarafı nedir" diye sorsalar, bir görevi direkt halletmek yerine, farklı yolları tercih edince oyunun oyuncuyu takdir eden ödül sistemi derim. Dishonored, tekrar oynanabilir yapısıyla bugün hâlâ diri kalabilmiş, hâlâ yıllar önce keşfetmediğim yollar gördüğüm, başvurduğum her farklı yolda beni tekrar şaşırtmayı başarmasıyla, tamamen yeni bir deneyim gibi oldu. NG+ sistemi ile bir oyunu tekrar oynanabilir kılabilirsin ama NG ile sıfırdan tekrar oynanabilirliğin en iyi tasarlanmış deneyimlerinden birini yaratmak müthiş bir hikaye alt zemini ve vizyoner bakış açıları gerektirir. Dishonored'ın bence paket halindeki unsurları dışında en büyüleyici tarafı bu.
Her yeri umutsuzluk barındıran, personel üzerinde psikolojik deneyler yapılması için labirent gibi tasarlanmış bir uzay istasyonu. TriOptimum şirketi tarafından, onun doğru işlemesini sağlamakla mükellef kılınmış "etik sınırları" olan bir yapay zeka. Bu yapay zekayı kendi kirli işleri için manipüle edebileceğini düşünen bir iş adamı. Ve bu etik sınırları ortadan kaldırmak zorunda kalan “hacker” yani oyuncu. Hiç bir görev log'u yok. Ara sahneyle yüzünüze çalınan bir hikaye yok. Citadel İstasyonu adeta yaşayan bir sistemler bütünü ve nasıl işlediğini mühendislerin, personellerin ölmeden önce bıraktığı ses kayıtlarından, veri notlarından çözümlemek gerekiyor. Umutsuzluk ve kaygı üzerine inşa edilmiş bu devasa mimarinin içinde pes etmeden ilerlemek için hayatta kalmak dışında bir motivasyonumuz yok. Çünkü ensemizde bizi yüksek güvenlik önlemleriyle, oyuncuyu takip ettiği kameralarıyla, dönüştürdüğü Cyborglarla her an bekleyen yapay zeka SHODAN var. System Shock, insanoğlunun kibirden yarattığı sistemlerin ve onu egosu yüzünden manipüle ettiğinde neler olabileceğinin de bir tasviri. 2023 yapımı bu remake ise kesinlikle yapılmış olan en iyilerden. Oyun tasarımı olarak ise immersive sim oyunlarının en güzide prototipi. Özel saygı duruşu: Warren Spector, yaşayan en zeki insanlardan biri.
Oyun tasarımı olarak pek orjinal olmasa da dualsense inovasyonunun suyunu sıkan mükemmel bir teknoloji demosu.
"Başarıya giden yol çiçekli yollardan geçmez." Video oyunları dünyasında bu cümlenin nokta atışı karşılıklarından biri Sigma. Başta her ne kadar kasıtlı kusurları olduğunu düşünsem de bunlar aslında kasıtlı kusurlar değil, ninja felsefesinin bir video oyununa aktarımı. NINJA GAIDEN Sigma, tam olarak yiğidin harman olduğu yer.
Fırından yeni çıkmış taptaze boomer shooter. Erken erişim olmasından mütevellit eksiklikleri göze çarpıyor olsa da bu oyundan olacağı aşikar.
3D FPS oyunlarının açtığı çığırı bugün dahi temsil edebilecek, ilk Quake'in taşıdığı bayrağı bugün teslim alabilecek en iyi yapım.
Hack and Slash erasını yitirdiğimiz bu dönemde NG markasını diriltme çabası takdir edilesi. NINJA GAIDEN 2 Black, modern kamera kontrollerine alışık oyuncuların takdirini pek kazanamayacaktır ama günümüz platformlarında deşarj dozunu karşılamada bugün ilk başvurulacak adreslerden biri.
Lies of P'de "en çok neyi övmeliyiz" diye bir düşünsem, hiç düşünmeden; yaratılan inanılmaz dünya tasarımı derim. Oyundaki her eşyanın, oyun sistemleri ve mekaniklerin hikayeye bu kadar iyi yedirildiği, bilhassa bunu bizim de anlayarak tecrübe ettiğimiz souls-like çok nadirdir. Çünkü bu durum benzer yapımlar adına çok da geliştirici endişesi barındıran bir durum değildir. World building temellerinin mantıklı olması yeterlidir, güçlü kurgu pek de şart değildir. Elbette her oyunun kendi kimliğini ve niteliklerini barındırdığı, sistemleri anlamlı kıldığı-kılmaya çalıştığı bir dünya tasarımı vardır ancak gameplay odaklı yapımlarda bu sistem ve mekanikleri hikayenin temellerine bu kadar sağlam oturtabilmek genelde ikinci plandadır ama Lies of P örneğinde bu durum inanılmaz bir yazarlık ve hayal gücü örneği. Herkesin hoşuna gitmeyecek bir kaç minimal tasarım problemi göze çarpabilir ancak total deneyimde oyun bu minimal kusurları da tolere etmeyi başarıyor. Lies of P, gerçekten iyi bir yapım olmasının ötesinde, türünün en iyi eserlerinden biri olma potansiyelini de taze tutabilen bir oyun. Bir gün devam oyununu görürsek, FromSoftware'in hayal gücünün de ötesinde türe dair en iyi oyun deneyimlerinden birini yaşatma yolunda eli en güçlü yapımlardan biri olacağına eminim.
Bugün oynandığında, yakın dönem Little Nightmares III ve Reanimal'a kıyasla herhangi bir tempo problemi barındırmaması, platformingin akıcılığı ve zeki bulmacaları onu hâlâ özel bir deneyim yapıyor.
Bilinmeyen bir gezegende oyuncuyu oyunda tutacak en büyük oyun tasarımı unsuru nedir? Bence kesinlikle keşif ama oyun keşif üzerine değil platform öğeleri üzerine kurulu. Peki iyi çalışıyor mu, HAYIR. Bu kadar limit dolu oyun tasarımına rağmen yapması gereken basit bir kaç mekaniği bile başaramıyor. Mekaniklerin sıçmasına da eyvallah diyorsun, bu sefer de animasyonlar göz tırtıklıyor. Kadın ana karakterimizin posture'u bile tuhaf.. Oyun mekaniklerinden dolayı o kadar saçma şekilde ölümler yaşanıyor ki, bunların üzerinde durmak yerine ölmek üzerine kurulu bir kaç achievement bile eklenmiş; tam bir fiyasko. Oyunda yer yer karşımıza çıkan, tek tehdit unsuru olan Nemesis ile olan stealth ve aksiyon kısımları o kadar kötü çalışıyor ki; tempo ve bölüm tasarımı bu son iki bölümde o kadar sorunlu ki saçma şekilde 20 defa ölmek mümkün. Hikaye ilgi çekici geliyor ama vurucu bir intiba yaratmıyor. Özetle; 64 metascore, bu oyuna kıyaktır.
Bir çok firmanın reddedeceği "oyuncu ateş etsin ama bir yandan da hack yapsın" kafasında çılgınca bir fikri; bu dolulukla, oyuncuyu ekranda tutan karakter ilişkisiyle yansıtmak yetenek ister. PRAGMATA, yeni IP yapabilecek riske giremeyen AAA endüstrisine tokat olsun.
Elle çizilmiş grafiklere hayran biri olarak; bir boomer shooter oyununun bu denli belli bir döneme, dönemin animasyonlarına, şakalarına sadık kalmak istemesi ve bunu kusursuz yapması, beni hem başından kaldırmadı hem de çokça güldürdü.
Bugün kimsenin yazmaya, yapmaya cüret edemeyeceği politik sentez ve öngörüleriyle türünün fenomeni, yapılmış en iyi video oyunlarından biri.
Tek kişi tarafından dört yılda geliştirilmesi bile takdire şayan iken; 13 tane seviyesi, çeşitli silah ve düşman tipleri, John Wick tarzı kurgusuyla hiç de fena olmayan bir boomer shooter'ın ücretsiz olması çok büyük bir emek ve aşk işi.
Oyun matematik olarak o kadar çalışmıyor ki; sanki oyunun alpha sürecini oynuyoruz. Görev tasarımı ve aksiyonuyla pek de fena olmayan bir oyun potansiyeli varken, 300K wishlist almışken; oyunu tamamlamak yerine bu haliyle çıkarak, kötü de olsa konuşulma, gündemde olma trendine girmeye çabalamışlar...
İnanılmaz bir hikaye. Son sahnede gamepad'i masaya bıraktım.. o7
Hikayesi, bulmacaları, atmosferi güçlendiren müzikleri ve görsel diliyle oldukça sıcak bir deneyim hissettiriyor. Hikayeye önem veren point and click oyunlarında bulmacaların hikayeyle bütünlüğü de önemlidir. Oyun bu konuda da oldukça başarılı bir yol çiziyor.
Albay Miller'ın karakter gelişiminin ne yönde değiştiğini Exodus'ta çok net görüyorduk ama ana oyunun sonunda aldığı insiyatifin motivasyonunu tam olarak bilmiyorduk. Ek paket, Albay Khlebnikov'un perspektifinden oyunun finalini bağlayan kısımları da görmemizi ve babaların çocukları için yapabilecekleri fedakarlıkları yansıtıyor. O klostrofobik atmosferi tekrar yaşamak için girmiştim ama finali yine boğaz düğümledi.
Bir survival horror için fazla keşif ve aksiyonla harmanlanmış. Gerilim ve korku dozu küçük anlarda artsa da hayıflandırmıyor. Fena olmayan bulmacaları, keşfi keyifli kılmayı başaran bölüm tasarımlarıyla ve bilhassa ne kadar çok mühimmat o kadar can barımızdan handikap formülü ile; oynayanın ardında kötü bir intiba bırakmıyor. Eşya yerleşimi ve düşman çeşitliliğini bu çapta bir stüdyo için görmezden gelebilirsek, özellikle Resident Evil Village sevenler için hiç de fena olmayan bir deneyim.
Her şeyden öte; Resident Evil franchise'ının yaptığı en iyi şey; bir kaç günde şekillendirebileceğin bir hikayenin etrafında inanılmaz akıcı bir oyun deneyimi verebilmeyi başarması. Temkinli, heyecan dolu oynanışını bir süre sonra aksiyon ile değiştirip oyuncuda bıraktığı sürükleyici intiba, nezdimde çok başarılı olmuş. Hatta aksiyona doyurduğundan da o kadar emin ki tekrardan kısa bir gerilim bölümü barındırması, Requiem'i ne yaptığını çok iyi bilen bir oyun yapıyor. Part II ve STALKER 2 dışında yakın dönemde "gerçekten" çok iyi görünen fotorealistik görsellikte bir AAA gelmemişti. Oyun, görselliğiyle de çok başarılı. Klasik tekrar oynanabilirliği, kamera açısı çeşitliliği, "birey" gibi davranan düşman türleri, bir oyun içinde birden fazla barındırdığı survival deneyimi ile birlikte olumsuz bulduğum tek şey oyuna dair bile değil; RE9: Requiem metascore'unun "must play" olmaması, yakın zamandaki en büyük oyun basını fiyaskolarından olmuş.
DOOM Eternal, Cacodemon'ların dahi bir an önce oyuncuya kafa atmak için tasarlandığı en agresif iblisleri barındıran, sadece düşman gimmickleri değil, aynı zamanda mühimmat, health, armor yönetimini de oynanış dinamikleri içine koyarak adeta "last man standing" mottosu kadar strateji ve odak isteyen bir hayatta kalma aksiyonu.
HOLY PEAK
Benim için nihai DOOM deneyimi olmaması bir kenara, PC'lerin çoğunun başına bela olan DOOM 3, silah yerine flashlight'a mecbur bırakan seviye tasarımları, kullandığı dinamik ışıklandırma yöntemleri ve bu yöntemler sayesinde oluşturduğu gergin atmosferi sayesinde bugün hâlâ diri durabiliyor.
Bir sonraki run'ı iple çektiren Slay the Spire tarzı ilerleyişi, gırla build çeşitliliği, yetenek, yetenek pasifleri, karakter istatiği gibi geliştirmelerin encounter ve seçimler ile olduğu, MOBA'lardan oldukça etkilenmiş, bağımlılık yapan bir rogue-lite Diablo.
Scourge of Armagon'a göre çok fazla basit. Düşman yerleşimi tahmin edilebilir, silahlar bol keseden sunuluyor, pick-up'lar çoğu ulu ortalıkta bulunsa da, farklı atmosferlerde geçirdiğim bir Quake deneyimii olara her şeye rağmen memnun ayrıldım.
Wolfenstein geliştiricisi MachineGames'in 25. yıla özel geliştirdiği bu resmi expansion; orjinal oyuna binaen neredeyse "legacy dungeon" niteliğinde büyük ve kriptik haritalara, akıllıca gizlenmiş secret'lara ve olabildiğince dikine bölüm tasarımına sahip. Şimdiye kadar yaşadığım en iyi Quake deneyimiydi.
Yeni silahlar ve ekstra düşman çeşitliliği barındırması bir yana dursun, companion bir Shambler fikrine %100 biat ettim.
It's all about the double barrel
Sinematik geçişleri, oynanış çeşitliliği ve bölüm tasarımları ve inanılmaz derecede güçlü sanat tasarımının; sonunda WOW dedirtmeyen hikaye kurgusunun çok çok üstüne çıkması total deneyimi kısmi derecede aşağı çekiyor.
Güzel harita tasarımlarına ek olarak daha zorlu düşman yerleşimleri tercih edilmiş olması ciddi terletiyor. Dual Barrel'ın saçmalarını süzen Dead Knightlar, bazen iki bazen daha fazla Shambler ve Fiendlar ile çok daha zorlu bir mücadele yapısı barındırırken; mühimmat, zırh, megahealth bulmak için secret areaları keşfetmek opsiyon olmanın dışında neredeyse zorunluluk haline gelmiş.
Olmasaydın, olmazdık.
Bir oyunda MP 40 varsa, o oyun iyi oyundur, kaslı oyundur, üst devre oyundur.
Wolfenstein 3D'den ilham alan Brotherhood, görsel stiliyle bir kimliğe bürünebilmeyi başarmış ve müzikleri de oyunu taşıyabiliyor. Bunların dışında; düşman ve silah çeşitliliği yeterli seviyede tutulmuş olsa da, bir yerden sonra etkisini kaybediyor, bir kaç silaha bağımlı oynuyoruz. Bölümleri fena sayılmaz ama açtığımız silah yükseltmelerini bir sonraki bölümde kaybetmek ve bazı ses problemlerinin düzeltilmemiş olması oynarken motivasyonumuzu kırabiliyor.
Serinin, kimliğini kaybetmeye başlamasına sebep olmasından mütevellit oynamayı ertelemiş olduğum Call of Duty oyunlarından biriydi; ki keşke ertelemeye devam etseymişim. Oynanış olarak hâlâ gideri var hatta bazı bölümler çok güzel tasarlanmış ama çoğu Marvel filmi hikayesi bu oyunun hikayesinden daha iyidir.
Seni yapan elleri s**eyim
Tam 11 tane oyun sonu olduğunu öğrendiğimde anladım ki; The Invincible adeta bir kişilik testi. Keşif ve bilinmezlikle dans ettiğimiz bu güzide yapımda, cidden kendi düşüncelerimiz doğrultusunda hareket ettiğimizde; yaşanılan olaylara karşı vereceğimiz tepkiler, yapacağımız seçimler ve bu seçimlerin sebep olacağı o büyük son, bu kişilik testinin mutlak sonucu olarak yüzümüze vuruluyor.
Mobilde ve Switch'te de kesinlikle olması gereken, inanılmaz chill zaman geçirmeli, görselliği ve ses efektleriyle oldukça başarılı rogue-like bir slot makinesi. Üstelik VURUŞ HİSSİ de var.
Çıkış sürümündeki sorunları bilmemekle birlikte; Ortalama ilk 3-4 saate kadar pek çeşitlilik sunmayan yapısını, dördüncü bölümden sonra değişen ve gelişen, hatta bazen şaşırtan bölüm tasarımları ve movement sistemi ile bir nebze kırmayı başarsa da "bulmaca çöz-düşman encounter'ı" döngüsüne çok bağımlı kalan, sanat tasarımı iyi ama keşif sisteminin total deneyimi aşağı çektiği, fena olmayan bir yapım.
Yorucu oyun sonu dışında; kusursuza yakın bir dünya ve zindan tasarımı, adeta bir çocuğun sulu boya resminden fırlamış gibi görünen sanat tasarımı ve bir sondan ziyade bir başlangıcı anlatan hikayesiyle, Skyward Sword'u deneyimlediğim en iyi maceralar arasına koyacağım.
Şahsi olarak; başlayıp bitirdiğim sürenin ardından artık Metroid Prime'ın yapılmış en iyi oyunlardan biri olduğunu düşünüyorum.
Hayranların yüzünde tebessümler oluşturacak, filmlere göndermelerle dolu, çerezlik kıvamda olmuş. Daha uzun ve daha kaliteli oynanış içeriği beklentisinde olduğum bu oyundan istediğimi pek alamadım.
Bir serüven olarak ilk ve ikinci oyun kadar acılı bir oyun sonu barındırmaması, düşman tasarımları, eğlenceli bossları ve güçlendirmeleriyle, küçük de olsa sinematik sunum katkısıyla, benim için üçlemenin en nihai Metroid Prime macerası oldu.