Oyuna bir kadın ve bir erkek iki karakteri yaratarak başlıyoruz. Bunlar ekipte her türlü oluyor. Oynana bilir diğer karakterlere gelirsek (4 tane var ve kesinlikle az. En az 3 tane daha olmalıydı) onları kamptan ekibe almak görece uğraştırıcı. Onları ekibe katmak için iki kere ışınlanmak benim çok sinirimi bozdu.
Npcler onlara şeytan gibi davranıp onlarla konuşmuyorlar. 4'ünden ikisi yabancı konuşmuyorlar, hadi tamam diyelim de diğer karakter de bizim gibi bir avcı, çok saçma onla niye konuşmuyorlar. Saçmalık.
Bu dört karakterin böyle düzgün ilerleyen bir hikayesi de yok zaten. Olan hikayede yanımızda değilse onun hikayesinin ilerlediğini anlamıyoruz. Çünkü BG3 de ki gibi kamp yapma, kaynak yenileme olmadığı için yan karakterlerde gelip burada bizimde konuşmuyor
En rahatsız edici unsur benim için oynanışta BG3 de olduğu gibi tekme olmaması. Sıçrama da yok ama onu ışınlanma piramitleri ile çözüyorsunuz. Gücünüz ölçeğinde uzağa atıyor. Aynı ölçekte zıplayabildiğiniz gibi. Btw Swen Vincke hiç eklemedikleri bir özelliği gelecek olan Divinity oyununda ekleyeceğiz demişti, muhtemelen yüzme. Hep su var ama yüzemiyor.
Hikayesi güzel ancak kararların öyle evreni değiştiren, bir etkisi olmuyor. Zor da bir karar da vermiyoruz zaten. En büyük kararlar savaşmadan nasıl geçeceğimizi seçtiğimiz diyaloglar arasında oluyor. Bossları bağışlamak gibi bir şansımız da yok. Kendilerince -sadece kötülüğü temsil eden insanın- haklı sebepleri var ama bana geçmedi. Hikayeyi sevdim, güzel bir MASAL.
Onun dışında en sinir olduğum şey ise son harita da gerçekleşiyor. Burada ki bosslardan biri oyunun devamı için şart olan bir şeye sahip ve karşılığında bir şey istiyor. aynı şeyi bir dostumuz da istiyor. Eğer dostumuza verirsek bossu yenip üstünden lootluyoruz. Saçmalık
Finalde ise saçma, gereksiz bir olay oluyor. O kadar uğraştan sonra öyle olması ağızda kötü tat bıraktı. Ama her şeyin sonunda hikayesi dinlerken/izlerken de oynarken de keyif aldım o yüzden, 73/100
