Dispatch is a very enjoyable and surprisingly original game. The choice-based narrative works really well, and the characters and relationships are definitely one of the strongest parts of the experience. The main gameplay mechanic, where you manage and dispatch heroes from your computer, can feel a little repetitive at times. However, I understand why it is there, since the decisions you make and the relationships you build throughout these sections have an impact on the rest of the game. Despite that, I really enjoyed the overall experience. The story, characters and choices make Dispatch stand out from other games of its kind, and I think it’s a very solid and well-made experience.

Hikaye, seslendirme, görsellik ve göreve atama mekaniği güzel ama seçimlerin etkisinin düşüklüğü hayal kırıklığı yarattı. Romance seçenekleri az ve sığ, oyunun ara sahneleri %95 aynı ve en uç seçimlerde anca o %5 değişecekse oyun değil animasyon yapsaydınız dedirtti..

Dispatch'in bir kimliği var. Bu çok net. Oyunu bitirdikten sonra hafızanızda oyuna dair, hikayeye dair çok fazla detay kalıyor. Oynanışından hikaye sunumuna, müziklerinden çizimlere kadar oyunda sizi içine çeken şeyler var. Özel bir şeyler. Oyuna başladığım andan sonuna kadar bunu hissettim. Oyun kısa ama etkili, karakter gelişimleri bariz ama tembel olmayan, replikleri güzel yazılmış ve temposu hiç düşmeyen bir süperkahraman hikayesi anlatıyor. Daha doğrusu "süperkahramanlar hikayesi" anlatıyor. Bir grup suçlunun süperkahramana dönüşme hikayesini bu kadar eğlenceli ve güncel süperkahraman filmlerini tiye alarak yansıtmak harika bir iş olmuş. Dispatch samimi bir hikaye. Karakter tasarımları güzel ve hikayaye ayak basan herkes kendinden bir parça bulacaktır buna eminim. Her karakterin duygusal bir yükü var ve hikaye boyunca yaşanan gerginlikle bu duygusal yük desteklenmiş. Sinematik anları izlemek, anlamlı seçimler yapmak ve aktif olarak oyunla meşgul olma arasındaki denge çok iyi kurulmuş. Benim için oyuna dair eksik kalan yan kesinlikle seçimlerin etkisi oldu. Oyun bitince tekrar başlama hissi biraz oldu ama hikayenin bu kadar eğlenceli olduğu bir oyunda hemen yeni bir kayıt açmak istemeniz gerekir ama hayır, oyunda seçimler o kadar az şeye etki ediyor ki neredeyse tek oturuşta oyunun %90'ınını zaten tecrübe etmiş oluyorsunuz. Oyunda güzel işlenmiş kırılma noktaları var haliyle insan hikayenin ileri noktalarına bu kırılmaların etki etmesini istiyor ama sadece birkaç sahneyi değiştirmekten başka işe yaramıyorlar. Yine de oyun içinde ben bu seçimi neden yapıyorum demedim çünkü akış içinde hikayaye kapılıp gidiyorsunuz. İnsanların süper kahramanlıkların kalbinde yer aldığını ve büyülü bir kıyafetin, etrafınızdaki herkesi neşelenirme ve potansiyellerini gerçekleştirmelerine yardımcı olma hikayesi Dispatch. Kusurlarının ötesini görebilme hikayesi. Ve kesinlikle en eğlenceli dünyayı kurtarma ve kendini bulma hikayesi!

BAYILIYORUM BU OYUNA hem o özlediğim telltale hissini veriyor hem superhero genresına biraz da olsa farklı bi yönden yaklaşıyor hem karakterlerle bağ kurması kolay hikayesi çok keyifli mizahi bir dili var ama duygusal ve ciddi anları da geçirebiliyor bu oyun üzerine uzun uzun konuşabilirim peak. sezon 2 getirirler umarım

From a distance, I expected something like Papers, Please or No, I'm Not a Human, just on a much smaller scale. The smaller scope was exactly what I got, but beyond that, it turned out to be quite different from what I expected. The core concept is definitely similar, but instead of being a game about carefully solving a problem, it's more about following the conversations and enjoying where they take you. I ended up appreciating it much more for its dialogue than for the deduction itself.

My personal top 50 games of all time.

by Tarık| Waiting for Witcher IV · 50 games · 0 saves