Tamam 9 puan, tamam hikaye müthiş. Hepsi kabul. Oynanış neredeyse devrimci sayılabilir. Sıra tabanlı souls like. Gerçekten mükemmel bir hikaye anlatımı. Hepsi kabul. GOTY vermezdim. Ama GOTY alsın diyene sonsuz saygı duyuyorum. Hiç bir sıkıntı yok. Muhakkak alıp oynayın. Tavsiyemdir. Dim dim darara dim dim darara.

Fuz-Do-Rah... 40 yaşıma geldim, abim ise 45 yaşında.. Halen bazı konuşmalar esnasında şaka yollu birbirimize Fuz-do-rah diye bağırıyoruz. Nasıl anlatsam bilemiyorum ama, Skyrim öyle "Grafikleri şöyle iyi, sesleri çok tatlı, muhakkak oynayın" tarzı incelemelere konu olacak bir oyun değil. Skyrim bir oyun değil. Skyrim bence gerçekte var olan bir evren. Ne bileyim Whiterun , Sri-lanka taraflarında bir yerdedir heralde. Skyrim'i size hissettireceği duygular üzerinden oynayın lütfen. Grafikleri eskiymiş, kılıç sesler şaklıyormuş, vuruş hissi zayıfmış.. Boşverin. Skyrim çıkalı 15 sene oldu, ve biz hala bazı şeyleri anlatırken bu oyun üzerinden örnek veriyoruz. Varın siz düşünün.

HEH! İşte oynanış ve çeşitlilik bakımından Skyrim'den bile üstün olan, fakat grafik, ses ve hikaye bakımından maalesef geride kalmış bir baş yapıt daha. Oblivion'u remaster yapacaklarına kesinlikle Morrowind yapmaları gerekirdi. İngilizce yetersizliğinden tam olarak oynayamadığım, özellikle bazı görevlerin sayfa sayfa ingilizce log yazması sebebi ile "Redhouse Sözlük" ile oynadığım nadir oyunlardan biri. Kumar oynıcam ve bunu söylicem ama inşallah tepki çekmem. Şu an bile oynanır. Oblivion'dan iyidir. Özellikle late game'de Büyücülük, benim hayatımda tattığım en overpower şey olabilir morrowind'de. Levitasyon büyüsü var be abi. Karakterle haritanın üzerinde UÇABİLİYORSUNUZ! Daha ne olsun?

İşte serinin yüz karasına geldik.. İnanılmaz çekici bir hikaye, hapiste çürüyüp gitmemiz gerekirken, yüce kral Uriel Septim'in bizi rüyasında görmesi ile başlayan, resmen "Destansı" olaylar silsilesi ile başlayan, gerçekten zamanının aksiyon anlamında iyi iş çıkarmış bir yapımıydı Oblivion. Fakat gelin görün ki inanılmaz bir kusuru var. Oyun ilk 10 saatinden sonra tamamen şuna dönüşüyor. "Aaa sen mi geldin Kahraman, şehrin hemen dışında bir Oblivion kapısı peydah oldu, gidip onu yok eder misin?" "Tabi ki ederim."... Zaten haritanın üzerinde işaretlenmiş kapılara ne zaman yaklaşsanız "Aaa kahraman sen mi geldin. Lütfen şu kapıyı kapatır mısın??" Abi yeter ya.. 25 tane Oblivion kapısı kapatılır mı ya? Birde Oblivion Realm'e geçtiğiniz zaman, içerisi hepsinin neredeyse kopyası. En uçtaki kuleye gidip, kulenin tepesindeki Sigil'i alınca kapı kapanıyor. Onun da koruyucu bir Dremora'sı var.. Onu öldür, Sigil'i al.. Kapı kapansın.. Döngü bu. 40 saat boyunca yapmak isteyen varsa buyursun yapsın. Rezil bir oyun, rezil bir döngü

Canın Role play mi çekti? Doğru yerdesin dostum. Şu oyuna Remake değil bakın, Remaster nasıl yapılmadı? Neden yapılmadı? Gerçekten inanamıyorum. Tarihimizin gördüğü en efsane oyunlardan biri, resmen kaderine terk edildi. Bakın hiç birşey yapmayın lütfen. Sadece oyunu satın alın, sağdan soldan bir şey araştırmayın. İndirin bilgisayarınıza ve play tuşuna basın. Sonra gelip teşekkür edersiniz.

Üzümlü Kekim. Bilerek bitirmedim. Ara sıra Nintendo'yu açıp şöyle bir geziyorum. 2-3 maymun patlatıp kapatıyorum. "Açık dünya" diye bir tabir vardır ya. HEH!!! işte onun yaratıcısı. Çok ince ve çok ustaca yapılmış bir oyun ve kurgu. Nintendo'nun parlayan yıldızı. Eğer ki Switch sistemine sahipseniz, tarlayı taparı satın, bu oyunu edinin.

Aksiyon olarak oyun tarihinin en iyi yapımlarından biri. Amma velakin RPG olarak maalesef hiç yok. Hatta RPG öğeleri bile yok zaten. O yüzden sevmeyenleri anlıyorum. Sevenleri de anlıyorum. Film gibi oturun, baştan sonra seyredin ve bitsin gitsin. Müzikleriyle, grafikleriyle, özellikle Nexus mod'da indirebileceğiniz 4K grafik paketi ile, gözlerinize ve kulaklarınıza bayram yaşatacak, şahane bir oyun.

Çıktığı ilk saniye ön sipariş indirmiştim, ve size yemin ediyorum alarm kurup, sabah 8'de bilgisayar başına oturup, akşam gece 11'de geri yatıyordum. Arka arkaya 4-5 gün boyunca 80 saatten fazla oynadım. Tabi ben bu seriyi yaparken, yayınlarda sürekli "Abi arabam fezaya kalktı, sende oldu mu??" "Abi Panam'ı dikizliyordum karakter dünyanın içine düştü" şeklinde eleştiriler gelmeye başladı. Benim şansıma hiç bir buga denk gelmeden süt gibi bitirdim. Evreniyle, grafikleriyle, oynanışı ile, özellikle ters köşelerle dolu vurucu hikayesiyle, son 2-3 senedir "Bok gibi oyun" yaftasını hiç haketmeyen, aksine "Çok güzel oyun" dedikleri oyunların yanında elmas gibi parlayan bir yapım Cyberpunk 2077. Tarza yatkınlık varsa muhakak oynanmalı.

Sakın ama sakın, Scadutree parçalarını toplamadan, veya Elden Ring oyununda 180 Level'e ulaşmadan girmeye çalışmayın. Girerseniz de yerinizden kımıldamayın. Kımıldarsanız da gördüğünüz her yere girmeyin. Bakın doğduğumuz yerin hemen ilerisinde bir mezar yeri var. İçinde de Blackgaol Knight adında bir bossumsu var. Ben tabi "Souls uzmanı"yım ya. G.tüm bir karış havada. 120 level karakterle Scadutree toplamadan girdim. Daha oyun başlayalı yarım saat olmamıştır. İLK BOSS LAN!! 2 saat sürer mi ya? Tek atıyor nerdeyse.. Sonradan tabi mevzuyu anladım, Scadu toplayınca neredeyse Consort Radahn'a tek atıyordum ama, biraz fazla zor ve gereksiz bir DLC olmuş. Yine de epik bosslar kazandırdı bize. Özellike Consort Radahn'dan ziyade, Mesmer, kesinlikle oyunun yıldızı. Sadece Mesmer Fight için bu oyun alınır.

Bir gün birisi gelip bana "Koray, bir oyun var, samuraysın, oyun boyunca aynı kılıcı kullanıcaksın, level atlama yok, RPG öğeleri yok, sadece canını ve verdiğin hasarı artıran kolyeler var, bir de ilk oynayışta senin en az 2 saatini alacak, bazıları aşırı uğraş isteyen bosslarla uğraşıcaksın. Ne dersin oynar mısın?" diye sorsa "Hasss.." çekerdim. Fakat Sekiro, benim için From Software elinden çıkmış en iyi yapım. Elden Ring bu oyunun yanında diz çöker tövbe ister. Eğer müzisyenseniz, veya ritim kulağınız varsa, bu oyundan alacağınız zevk 100 kat artacaktır çünkü bu oyun resmen bir Ritmik Akış Deryası. Boss'ların sizin için çaldığı melodiye ne kadar güzel eşlik ederseniz, beraber yarattığınız müziğin ahengi o kadar yüksek oluyor. Gerçekten ama gerçekten eşsiz bir yapım. Hatta şimdi düşündüm. Ciddi ciddi Sekiro'nun asla bir rakibi yok. Diğer bütün souls oyunlarının Souls-like'ı var. Wuchang var, Lies of p var, Khazan var. Fakat Sekiro'dan yok. Tek, Rakipsiz, Mükemmel...

Evet, geldik serinin üvey evladına. Yine DLC'ler ile toparlamış bir oyundan bahsediyoruz fakat, genel olarak DLC'ler oyundan çok daha iyi diyemem. Sadece gerçekten DS2'nin en epik bossları DLC'lerin içinde. Özellikle Crown of the Old İron King, direkt olarak 2 tane efsaneyi barındırıyor. Hissettirdiği şekliyle bir From Software oyunu değil de, şirketten kovulan elemanların yaptığı, çakma bir souls oyunun gibi. Ama derinine indikçe, ve oynamaya alışıp, 2-3 kere bitirince anlıyorsunuz ki, Dark Souls 2 hiçte öyle yabana atılacak, "Çok kötü oyun" denilecek bir yapım değil. Özellike Scholar of the First Sin ve Ateş Kafa Alda olaya dahil olduktan sonra gerçekten iyi bir oyun sizleri bekliyor olacak. Sadece Adaptasyon leveline biraz dikkat.

Baştapıt.

Miyazaki elinden çıkmış en mükemmel evren, en güzel görüntü, en güzel sanat yönetimi, en güzel karakter tasarımları. Hepsi kabul. Fakat neden, niçin bilmem, bu can tamlama şişelerini parayla satma fikri inanılmaz zorladı beni. Zorladı derken beynimi yani. Yoksa Bloodborne'da zor bir oyun değil. Özellike doğru build yaratıp, oyunun mantığını anlarsanız, boss başı yarım saatten devam edersiniz. Ama şu mermileri ve can iksirleri için para biriktirmek ve level atlamak istediğim parayı can şişesine vermek.... İşte bütün mesele bu. Maalesef benim için From Software elinden çıkmış en kötü 2. oyun.

GRAFİK, GRAFİK, GRAFİK Gameplay.. No... Tam bir kütük master. İnanılmaz bir remaster performansı, souls fanları kesinlikle oynamalı ama, herhangi bir zorluk veya çelınç beklemeyin. Tomb Raider's Soul gibi düşünün. Souls oyunundan ziyade Aksiyon RPG oyunu diyebiliriz. Zor boss diye birşey yok. Hatta Boss yok. Hepsi Mob. Maden bölümünde meşhur Görümcek boss'una ilk denk geldiğimde 15 saniyeye öldürdüm ve zor bir mob sandım. Bossmuş. Eğlencesine oynanır. Sadece dikkat etmeniz gereken şey, belli levellere ulaşmadan, belli bölgelere girmeyin. Façanızı fena bozarlar. İstediğiniz bölgeye gidin, bir düşmanla savaşın. Çok zorlanırsanız erken gelmişsiniz demektir. Grind yapıp tekrar dönün

Ben bazı seri oyunlar için "Yüzkarası" tabirini çok kullanırım. Mesela Elder Scrolls Oblivion, o serinin kesinlikle yüzkarasıdır. İşte Dark Souls serisinin yüz karası karşınızda. Dümdüz yürü, bir boss bul, onu öldür, öldürdüğün bossun hemen arkasında bir kapı açılsın, onu geç ve diğer bölüme ilerle... Tamamen lineer, keşif odaklı hiç bir yapısı bulunmayan, çoğu şeyi yapmak için yapılmış, g.tünü ancak DLC'ler ile kurtarabilen, From Software elinden çıkmış en kötü yapım. Zaten bir oyunun DLC'si, orjinal oyundan çok daha iyiyse, oturup bir düşünmek gerek. Seni sevmedim sütoğlan. Ama babanı severdim

Gidin, Youtube'u açın, Mass Effect 2 opening yazıp izleyin. Veya Valktrough videolarının ilk 1 saatini izleyin. Özellikle gemi kazasından sonra, kaptanın yanan gemiden çıktığı bir sekans var. O sekans esnasında böyle uzaya açılır bir kapı.. Dostlar bu oyun 2010 senesinde çıktı. Diğer 2010 çıkışlı oyunların grafiklerine bakabillirsiniz . Mass Effect 2, bence ilk oyun kadar kendini hissettirmese de, "Bir devam oyunu nasıl olmalı" konusunda ders niteliğinde bir yapım. Muhakkak oynanmalı

2007 yılına ışınlanırsanız, oyuncuların altın yıllarından birine gittiğinizi fark edersiniz. Şu an sayamayacağım kadar çok ve müthiş oyunlar çıktı 2007'de. Ama eğer o zamanlar GOTY diye bir kavram olmuş olsaydı, Mass Effect ödülü hiç kimseye bırakmazdı. Hatta diğer oyunlar "Biz adaylıktan çekiliyoruz" bile diyebilirdi. Roleplaying denen oyun türünün şahlarından biri. Romance'ından tut, verdiğiniz kararların değişimine, harita yapısından tut, aksiyonun akıcılığına kadar, gerçek bir GOTY

Uçmalı, kaçmalı, paraşüt kafalı abimiz, psikopat profesörümüz ve Koppik.. Yine eski ve iyi oyunlardan biri. Bayıla bayıla oynardık. Zamanının en iyi aksiyon oyunlarından biriydi

Yakışmadı ne diyim. Beklediğim bu değildi. Oyunu yapanların kafasında müthiş bir karışıklık var bence. "Şöyle mi olsun böyle mi olsun" derken, ne öyle olmuş ne böyle. Hani bazı oyunlar sizin elinizden tutmaz (Gothic Remake veya Elden Ring), bu oyun elinizden "Tutamıyor"...

Klasik bir Ubisoft Etkisi. Ben orda yazdığı üzere, karakterimiz büyüyüp serpilip, haritada soru işaretleri açılınca direk kapattım ve sildim. Beni feci baydı. Ama her zaman söylüyorum. Bizim yaş, bizim jenerasyon Ubisoft'un bütün oyunlarını oynadı. Ben AC1'den beri oynadım, Farcry 2'den başladım, Division'ları oynadım. Hani bu övgü değil yanlış anlamayın. Ben Ubisoft kustum zaten. Yeni nesil fazla maruz kalmadı bu işlere. O yüzden artık ben Ubisoft görünce mide bulantısı geçiriyorum. Özür dilerim Ubi. Ama b.k gibisin.

Beklemiyordum. Aynı EXP 33' gibi, eğer Xbox Gamepass'te olmasaydı, bu oyundan haberim dahi yoktu. Fakat oynamaya başlayınca inanılmaz sardı. Dead Space ile Resident Evil'i çiftleştirmişler, bebe doğduktan sonra da üzerine Souls zorluğu giydirmişler. Sonradan sanırım zorluğunu biraz kıstılar, ama ister zor, ister kolay, gerçekten beklemediğim bir oyundu. 2025 yılının süprizi diyebilirim

Piç Sadullah'ın bilgisayarında oynadığımız bir oyun. Zamanının GTA V'i diyebiliriz. Araçların üzerine silahlar eklenirdi, çölde araç kovalayıp patlatırdık. Fakat gelgelelim bu oyunun alameti farikası, Araçtan İnme mekaniğinin olmasıydı. Biz oyunu saatlerce oynayıp hiç bir zaman araçtan inme tuşuna basmamıştık ki... Nerden bilelim abi. Bir gün, tamamen tesadüfün iğne deliği (Ünsal ünlüye selam) elimiz bir tuşa çarptı ve "Hop" karakter kapıyı açıp iniverdi. İnterstate 76'yı muhakkak deneyimleyin. Tabi ki rezil gelecektir şu an. Ama hiç olmazsa bir açıp bakın.

Yine Piç Sadullah ve bende olmayan bilgisayarı. İnternet kafelerde de sıklıkla oynadığımız Carmageddon, puştluk, sadistlik ve köpeklik üzerine bir oyundu. Özellikle çift şeritli yollarda düşman arabasını tam yol ortasında döner kavşak havuzuna denk getirdik mi, bizden keyiflisi yoktu. Biz bunları oynayıp trafik teröristi olmadık. Ama yeni nesil pikaçu diye kendini camdan attı. Yeni nesil gerizekalı biz nabalım.

Tövbeestafirullah bir oyun. İki elimizde birden 2 tane Uzi. Bir metronun içinde başlardı oyun. Kartal Kadiköy metro hattında sabah işe giden tütüncüleri vururduk başlar başlamaz. Ama oyunun başka hiç bir özelliği yoktu. Zaten ingilizce yetersizliğimizden ötürü Piç Sadullah ile belli bir yere kadar gelip "ee nabacaz şimdi" diye mal mal etrafta gezdikten sonra oyunu sildik. Zaten 300 megabyt bişeydir.

Yine bir Piç Sadullah öznesi. Outcast yine ingilizce yetersizliğimizden asla oynayamadığımız, amma velakin oynasak çok güzel olacak oyunlardan biriydi. Sanırım Outcast'i benim bilgisayar kaldırmamıştı. Sadullah zengindi. Babası minibüs hattı sahibiydi. Sabah akşam onunla oyun oynardık. Geçen günlerde Outcast'in remake tarzı bir halini çıkardılar. Yine tutmadı yine tutmadı. Halbuki tutulasıydı

Kısaca anlatmak gerekirse, kuzenimin evinde şu 90'larda her çocuğun hayalini süsleyen, monitörün arkası parlak Turkuaz renginde olan MAC bilgisayardan vardı. Hatta o monitör aynı zamanda kasaydı. Düğmesine basınca cicuv diye açılan bu Macintosh'un içinde sadece 1 oyun yüklüydü. Erdinç abimin favorisi Time Commando. O oynardı. Ben izlerdim. Kah sopaylan maymun döverdik, kah Almanya da tank avlardık. Zamanının en iyi oyunlarından biriydi. Keşke Remake'i gelse.

Toplanın anlatıyorum. Şimdi diyeceksiniz ki "Ulan öküz herif. Sen 1986 doğumlusun. Bu oyun çıkmış 1987'de. 1 yaşında oyun mu oynadın? Hadi oradan". Haklısınız. Ama aynı zamanda haksızsınız. Çünkü according to my father, 1988 senesinde 1981 doğumlu abimin, ilk okula başlaması dolayısı ile , DERS çalışması bakımından, (Hiç bir zaman ders çalışmadı) kasetli bir sistem olan Amstrad CPC 64 isimli bir bilgisayar eve gelir. Bende 2 yaşımdayım. Babamın anlattığına göre Taksimin arka caddelerinde bu Amstrad'da açılan derslerin yüklendiği kasetçiler varmış. Matematik 1.. Sosyal Bilgiler 4 gibi. Git gel git gel, demişler ki "Abi bak bu bilgisayarda oyunlarımız da var. Al bir tane ücretsiz. Çocukların oynasın". Ulan deme işte piç. Yapma işte şerefsiz. Verme o kasedi. Neden vermesin? Çünkü kasetin adı "Renegade". Yalnız işin garibi bizim Amstrad yeşil ekran. Renkli değil. Resmen ekranda sadece beyaz siyah ve yeşil var. Aman yarabbi. Ben 3-4 yaşıma geldiğimde artık oyunu yemiş yutmuş ezberlemiş bir halde sabah akşam oynuyorum. Düşünün 1991-1992 sezonu ben 5 yaşında Renegade ezberlemişim boss kesiyorum. Sonra diyolar ki Koray neden Souls like oyun seviyor.. Genetiğimizde var kardeşim.

Yılını kati suretle hatırlamıyorum ama, çıkışından çok sonraları "Playstation Emülatör" kurarak bilgisayarda oynamıştım. Heralde tarihin ilk playstation emülatörünü kurmuştum bilgisayara. Ve işin garibi süt gibi çalışmıştı. Bütün oyunu rahat bir şekilde bilgisayarda bitirdim. Belki 2001- belki 2002. Bakmak lazım ilk Playstation 1 Emulatör ne zaman yayınlandı. Ama serinin en efsanesi 2. oyundur. Bu oyundaki Ralli hissiyatı, günümüzde sadece Asetto Corsa Rally tarafından yakalanabildi. Birde Colin Mcrae Rally. Geri dönüp oynayabilirsiniz. O derece güzel bir araba yarışıdır. Tabi grafiklerine katlanabilirseniz.

Sinan Akkol bile hatırlamaz, ben hatırlıyorum ulan. Level dergisi bazen oyun cd'si verir, bazen de içinde bir sürü Demo olan cd'lerden verirdi. Sanırım Demo cd'sinin içinde (Veya tam oyun vallahi hatırlamıyorum) Die by sword ismini gördüm. aradaki "The" ekini hatırlamıyorum. Eve gittim. Kurdum. Autorun setup açıldı. (o zamanlar cd diye birşey vardı gençler bilmez :D ) Bu oyun Souls like dediğimiz tarzın ATASIDIR. Direk ATA Bu. Böyle bir zorluğa ne gerek vardı? Manyak felan mısınız? Osturuktan ateş fırlatan düşmanlar tek atıyordu direk. Ama eğlenerek oynamıştım. Zamanının Dark Souls'u bu oyundur

Bilin bakalım ilk filmi 93'de, 2. filmi 97'de, üçüncü filmi ise Turok Evolution'dan 1 sene önce, 2001'de çıkmış olan EFSANE ötesi dinozor filmi serisi hangisidir? Hohahahayt. Doğru bildiniz Jurassic Park. ve 2001 senesinde, özellikle aşkımdan dolayı sinemada Jurassic Park 3'ü izlemiş bendeniz, 2002 yılında Turok Evolution'ı sizce kaç saat oynamıştır. Ben Bilemenko? İt's Filemenko!

Sene 2002, Counter Strike artık bütün gençliği korona virüs gibi ele geçirmiş. Okul çıkışlarında, internet kafelerde sadece ve SAATLERCE counter strike oynanıyor. O zamanlar evde tek başınıza ancak botlarla oynuyorsunuz. Çünkü Hamachi icad edilmemiş. Bende naçizane Ümraniye Casper İnternet kafe'nin müdavimi olarak ortalığı velveleye veriyorum. Nickim [LoD]DruiD. Lords of destruction klanı lideriyim. Üsküdar'da okuduğum lisenin hemen yanında, icadiye'de bir internet kafe, Counter Strike turnuvası yapacağını duyurur. Bende hemen okuldan tanıdığım en iyi adamları toplayıp turnuvaya katılma başvurusu yaparım. Ve o günlerde bu turnuva işini akşamları gittiğim Casper internet kafe arkadaşlarıma anlatırım. Ertesi gün o turnuva olacak internet kafeye gittiğimde AWP'ci gözlüklü Yasin abi'yi (Nicki Yajinn'di.. Selam olsun) O kafede görüntülerim. ve sorarım. Yasin abi hayırdır senin burda ne işin var? Vereceği cevap ne olur dersiniz. "Casper internet kafe adına takım toplayıp bizde turnuvaya giriyoruz".... Ulan ayıp günah, ben şimdi iki arada bir derede kaldım. Mahalle arkadaşlarım beni yenmeye geliyor. Aboo.. Ben bir bilen, bir bilen. Turnuva başlar. Teker teker karşımıza gelen takımları eleriz. Eninde sonunda Yarı Finalde Casper internet kafe ile okul takımımız denk gelir. Dust oynuyoruz artık final. Düz dust. Piç sadullah karşı takımda. Eğer roundu onlar alırsa kazanıyorlar. 12-12 gibi yani. Biz alırsak maç bizde. Bütün takım arkadaşlarım ölmüş, bir ben ayaktayım. Birde piç sadullah. Son saniyeler artık. Dust'ta polislerin doğduğu yerdeki bomba lokasyonuna plant atıyormuş. Fakat ben nerdeyse tüneller tarafındayım. Söylendiğine göre benden korkup ara sıra aim almış o büyük kapıya. Fakat ben, yılanlaya yılanlaya, balkon tarafından arkasına geçip, herkes B bombasına kurar a'ya gitme demesine rağmen, "15 yılllık mahalle arkadaşımı tanımaz mıyım ulan" diyerek, gizli gizli bomba kurduğu kutunun arkasında kafasına headshot'u çakıyorum ve piç sadullah mortingen şıtrayze.

Miyazaki yine bir şeylerin peşinde diyorlar. "Öyle bir oyun geliyor ki ortalığı kasıp kavuracak, yıkacak geçecek" diyorlar. Trailerlar yayınlanıyor bir bok anlamıyoruz. Klasik ketum Miyazaki fragman geceleri. Sonunda oyun çıkış yapıyor. İlk 2-3 gün oynayan kimse bir şey anlamıyor. Fakat oyunu oynadıkça, bulundukları odada aniden ışık kesilince yavaşça büyüyen siyah göz bebekleri gibi, insanların beyni de yavaşça açılıyor ve gümmm.. Kafatasımızı pas geçip direkt beynimize hücum eden, devasa bir Miyazaki yumruğu. Oyun tarihinin tartışmasız, bu kadar anlaşılmayıp, bu kadar "Anladım" numarası yapılan tek oyunu. Halen insanların tek bildiği aslında Radagohn Marika'nın erkek haliymiş.. Oyunla ilgili tek bildiğimiz bu. 10 yıldız olsa 10 yıldız veririm, 24 yıldız olsa 24 yıldız. Soulslike seven herkesin kaçışı olmadan oynaması gereken devasa bir baş yapıt.

Ne diyeyim bu oyuna. Ömürçalan lakaplı bu dostumuz, herhalde arka arkaya en çok bitirdiğim oyunlardan biri oldu. Sonradan Elden Ring bu rekoru tarihe gömdü ama. Ne diyim. GTA V işte. 5 yıldız. Tam puan. Mikemmel bir atlayış.

Jetpack diyorum kaçıyorum.

Diğerlerine o kadar yüksek puan vermişken, Vice City'e 8 yıldız veremezdim. Resmi olmayan kayıtlara göre Tony Montana'yı oynadığımız Scarface çakımı Vice cityi, serinin benim için en kötü deneyimi oldu. Ama yine güzeldi tabi oynadık köpek gibi. O zamanlar oyun mu vardı?

Yavaş mı başlamış?, tempo mu düşükmüş?, at sırtında gezme simülatörü müymüş? Heyecanı mı yokmuş?, Ne fark eder dostlar. Dünya tarihinin gördüğü en iyi oyunlardan birine bakıyorsunuz. Herkesi mutlu edemezsiniz, çünkü pizza değilsiniz cümlesinin vücut bulduğu oyundur benim gözümde. Koca koca adamları ağlamaktan yerlere devirdi. At sırtında koşturdu, bar kavgaları yaptırdı. Muazzam bir tecrübe. Müthiş bir oyun.

O ahırdan çıkmayacaktın John Marston.. 2. oyuna 9 puan vermişken bu oyuna 8 vermek daha mantıklı geldi. Remastered versiyonunu oynamadım. Ama ilk çıktığı zaman yine ortalığı kasıp kavurmuştu. Sonuçta Rockstar yapımı. Alıp bugün bile oynanabilir.

Takribi olarak 750 saat gömdüğüm tek araba yarışı olabilir. Forza Horizon 4'teki büyük şehir mantığı yerine, küçücük bir şehir ve devasa dağ yolları entegre etmeleri her zaman eleştirildi. Bende şehir eksikliğinden 2 yıldız kırdım. Amma velakin.... Arcade Sim arası araba yarışı kataloğunda bundan sağlamı çok zor bulunur. Büyük nimet.

Detone diye bir tabiri illa ki duymuşsunuzdur. Basmanız gereken yerden bir aşağı basarsanız, detone olursunuz. Eğer aşağı değil de yukarı basarsanız sürtone derler. 007 First Light'ın hiç bir notası doğru akort edilmemiş, fakat kumaşı gerçek bir Steinway piyano gibi. Bu oyun kesinlikle olmuş veya olmamış demek imkansız. Doğru basamaklara bir türlü basamayan, basmak istese bile süresi yetmeyen, günümüz dünyasının oyun histerilerine yenik düşmüş, gerçek bir kahramanın hikayesi...

Büyük şehir geri döndü! Hem de ne dönüş. Koca Tokyo tekerleklerimizin altında. Bu sefer Playground Games turnaya headshot atmış görünüyor. Şimdiye kadar oynadığım en sağlam Forza Horizon bu oyun oldu. Forza 7 çıkana kadar en iyisi bu.

Pragmata dersime çalıştığım yerden sordu, yine de sınıfta kaldım. Duygusal bir hikaye yaratamazlar belki dedim, finalde burnumun direği sızladı. Dövüş sistemi sıkıcı olabilir dedim, zaman su gibi aktı. Oyun hep aynı mekanda geçiyor galiba dedim, beni Ayvalık Sarımsaklı plajına bile götürdü. Grafikler monoton olacak gibi dedim, Path Tracing'i gözüme soktu! Yine yenildim, yine sınıfta kaldım...

Belki senelerce konuşulacak veya GOTY alacak bir oyun değil (Adaylık alabilir) Bu yazıyı yazdığım 2 Mart itibarı ile, bu ay çıkacak "çok beklenilen" başka bir oyun piyasaya sürüldüğü anda kimsenin bir daha "Requiem" konuşacağını sanmam. (Crimson Desert çıktı ve gerçekten kimse Requiem konuşmadı) Ama Vincent Van Gogh' da Yıldızlı Geceleri çizdiğinde sefalet içindeydi. Bu oyun kesinlikle bir Başyapıt.

Bir çorbadan ne beklersiniz? Sıcak olmasını beklersiniz veya kaynar olmasını. Kimisi kaynar olunca kızar benim gibi. Veyahut soğuk bir çorbayı yemek gibi kaşıklayan çıkabilir dolaptan çıktığı an. Koyu kıvamlı istersiniz o zaman, bazen de cıvık su gibi olur. Belki tuz sevmezsiniz ama isterseniz bir avuç tuz atabilirsiniz değil mi? Çok çeşitli malzemelerden çorba yapabilirsiniz. Bir çorbaya tabağına 100 Euro verip içebilirsiniz, bazılarını evde kendi malzemenizle 100 Liraya yapabilirsiniz. Fakat çorba ne olursa olsun "çorbadır." Üzerindeki fiyat etiketi veya içindeki en pahalı sığır eti, onun gerçeğini değiştirmez. Crimson Desert, içine altın suyu katılmış, dünyanın en kalitesiz çorbası...

O zamanlar sadece 4 tane duvar arasında gittiğimiz, herhangi bir hikayesi olmayan, cicuv cicuv efektleri ile asker vurduğumuz Duke Nukem veya Wolfenstein tarzı oyunlar vardı. İçlerinde belki bir hikaye barındırıyordu ama, biz anlamıyorduk da olabilir. Half life ilk çıktığında mahalle dedikodularına meze olmuştu. --"Olum bir arkadaş hay layf diye bir oyun oynamış. böle silahlı milahlı üf çok acaip" .. -"Hay layf bisküvi değil mi lan? " ; --" ya öyle yazılmıyor bakarım ben High Life gibi bişi" Gerçekten kendisi bizim yaşantımızı yükseltti. Geldi ve geçti. Megaton'da ki patlamamış nükleer bomba etkisi yarattı. yıl 2026. Hala patlamasını bekliyoruz.

Anlatıyorum dinleyin. Sene 1998, 12 yaşımdayım. O zaman evimizin tam karşısında Zeki Elektronik diye bir mağaza var. Zeki abi ve Mustafa abi, bunlar kardeş. Müzik kaseti satıyorlar. Aynı zamanda atari kasetleri de var. Benim Sega Mega Drive'a sabah akşam dükkanlarına gidip oyun kaseti alıyorum. Öbürünü veriyorum takas ediyorum. Mario veriyorum 1000 in 10000 alıyorum. Artık git gel git gel, Zeki abiyle kanka olduk. 12 yaşında çocuğum. Ama düşünün ki elektronik dükkanındasınız ve içerde gezmek serbest. Tezgahın arkasında bir bilgisayarı var. Ordan cicuv cicuv sesler geliyor. "O ney abi " dedim. "Dük Nükem" dedi. Yanına bir sandalye çektim. Hiç oynayamadım. Bana oynattırmadı. Ama her gün inatla o dükkana gidip Zeki abinin Dük Nükem oynayışını izledim. Tabi ki burayı asla okuyamaz. Ama olurda bir mucize, selam olsun. Hem Mustafa abiye hem Zeki abiye. Çocukluğumun atari kasedi kahramanları.

Annem patates kızartmış, kenarı yeşil çizgili hafif çukur ve yayvan bir tabağa doldurmuş, hemen yanında dev peynirler kesilmiş, domates ve annemin efsane pişisi.. Ben sega mega drive'ın başında, televizyondan sadece 1 metre uzakta "yabdım yabdım yabmıştım" efektiyle Mario oynuyorum. Level bilmem kaç seviye 4. Annem "hadi kapat biraz soğusun gel yemeğini ye" diyor. Soğusun demesini anlamıyorum ama hak veriyorum. Gözüm halen televziyonda beni bekleyen marioya baka baka masaya geçiyorum. Sene bilmem kaç.

Nedense 1 değil, 2 değil. 3... Tabi ki 1999 senesiyle ilgisi var. Çünkü sanırım 98'de eve bilgisayar gelince Sega Mega drive'ın pabuçu yan mahalleye atıldı. Bilgisayarıma yüklediğim ilk oyun. Günün birinde unutmiyim diye sürekli tekrarladım. "İlk oyunum Test Drive offroad 3" "ilk oyunum test drive off road 3".. ilk oyunum test drive off road 3

Çocukluğumdan beri arkadaşlarım Winning Eleven'da Real Madrid'leri Barcelona'ları alırken, ben Atalanta, Sporting Lizbon alırdım. Büyüdük. Overwatch oynadık. Mainim Roadhog'du. Anlayacağınız her zaman ezilenin yanındaydım. 5 yıldız az bile.

Sakarya Üniversitesinde okuyan abim, bir Mayıs günü, finallerden eve dönmüş, fakat yaz okulu için geri gidecek Sakarya'ya. Ama içi içine sığmıyor. Bana bir oyun anlatıyor. Hayal meyal hatırlıyorum. "Bir adam var böyle elinde balta. mağaraya felan giriyosun canavarlar var. Üff Koray oynaman lazım".. Bende heyecanlanıyorum. "Getir o zaman CD'yi" diye yalvarıyorum. Bir temmuz günü CD evimize geliyor. Diablo 2 fakat Lords of Destruction DLC'lisi. O gün vuruluyorum DruiD karakterine. Halen Steam ismim DruiD' olarak durmakta. Diablo 2 Lords of Destruction yüzünden 2001 senesinde Lise 1'de sınıfta kalıyorum. Puşt abim sağolsun. Ömrümde en uzun oynadığım ikinci oyun olabilir. CS'den sonra. Hala ilk günkü gibi aşığım kendisine. Best of the best. THE G.O.A.T

Tab'a bas, Tab'a bas. Bebeliğimizin göz bebeği. Gark Gurk Zart Zurt. Şimdi oynamaya kalkarsanız "Arkadaş bu oyunu nasıl oynamışlar rezillik" diyebilirsiniz. Fakat bizim tek oyunumuzdu.

Hiç bir zaman bir Grand Theft Auto olamadı. Ama hiç olmazsa 3 boyutlu oyuna zemin hazırladı. Severik. Oynadık. Meehh

He siz birde GTA 1 ve 2'yi senelerce tepe kameradan oynayan bir jenerasyonun, GTA 3'ün başlangıcında o third person kameradan oyuna başladığımız köprüde hissettiklerini düşünün. Bu oyun bizim için kutsal kase gibi birşey. Fakat o zamanlar crack yapmak geçer akçe. Şerefsizler Crack koruması koymuşlar oyuna. Bir açtım oyunu.Ulan sarhoş gibiyim. Kamera dönüyor. Durmuyor. Sonradan farketmiştik koruma olduğunu :D Ne günlerdi bea

Kimilerine göre halen GTA 4, GTA 5'ten daha iyi. Fakat benim için değil. Ben halen 5' diyorum. Ama GTA 4 bu yıldızı sonuna kadar hakediyor. Selam olsun Niko