MANKIND IS DEAD. BLOOD IS FUEL. HELL IS FULL. Ultrakill; klasik Doom oyunlarının görsel stilini, yeni nesil Doom oyunlarının hızlı oynanış dinamikleriyle muazzam bir şekilde harmanlayan bir yapım. Oyundaki silah çeşitliliği ve kombo mantığı bence aşırı eğlenceli. Silahların birbiriyle olan sinerjisi sayesinde çeşitlilik konusunda hiçbir eksiklik hissettirmiyor. Bölüm tasarımları ise HARİKA. İncelemeyi yazdığım sırada erişilebilir olan en son bölüm (Katman 8), oyun tasarımı derslerinde okutulacak kadar başarılı bir mimariye ve atmosfere sahip. Doom’da gördüğümüz o "sakın durma ve öldürmeye devam et" mantığını, oyun dünyasında en iyi uygulayan yapımlardan biri kesinlikle bu oyun. Üstelik arka plandaki lore'u ve evreni de kendi içinde keşfetmesi gayet zevkli bir derinlik sunuyor. Oyunun tek eksi sayılabilecek yönü ise bölümlerin uzun olması ve oynadığınız süre boyunca tamamen oyuna odaklanmak zorunda kalmanız. Bu yoğun tempo, bir noktadan sonra insanı maalesef zihinsel olarak yoruyor. Tabii bu durum tamamen benim kişisel deneyimim; her oyuncuda aynı yorgunluğu yaratacak diye bir şey yok. Bunun dışında harika bir oyundur Ultrakill.

Bir beat'em up ritim oyununun verebileceği her şeyi veriyor size. Hikayesi ilgi çekici gözüküyor. Adam dövmesi gerçekten eğlenceli, hele ritme tam uyarak vurduğunuz zaman aşırı tatmin edici oluyor. Hikaye şarkıları da gayet iyi duruyor. Bence en önemli özellik olan kendi istediğimiz şarkıyı 'import' edebilmek, çok güzel ve kesinlikle bu oyunu aldırabilecek bir özellik olmuş. Dead as Disco, Erken Erişim bir oyun için gayet iyi hissettiren bir yapımdı. Umarım multiplayer gibi özellikler de geldiğinde çok daha hoş bir hal alır.

Bu oyuna bayılıyorum. CK3, Paradox'un "Grand Strategy" olup en çok RPG gibi hissettiren oyunudur bence. Zaten klasik bir büyük strateji oyununa da pek benzemez. Oyunda bir kral veya kraliçe olarak her şeyi yapabiliyor olmak çok iştah açıcı bir durum. Harem kurmak ve dinine ters düşmek mi? Tabii ki. Krallığınızı kardeşler arasında bölüştürmek ve birbirlerini biçmelerini izlemek mi? Tabii ki. Taht sırasında 6. olduğunuz krallıkta, önünüzdeki 5 kişinin "yanlışlıkla" ölmesini izlemek mi? Kesinlikle tabii ki. CK3'ün yarattığı bu "sandbox" deneyimine en yakın hissi Mount & Blade oyunlarında aldım, ki onda bile bu kadarı yoktu. Çünkü M&B'de yapay zeka, sizin yaptığınız hareketlere CK3'teki gibi dinamik tepkiler veremiyor. Oyunda ölüyorsunuz ve oğlunuza geçiyorsunuz. Birazcık araştırma yapıp öğreniyorsunuz ki, babanız aslında İrlanda'nın kralı değil, Mısır kralının amcasıymış! Üstelik bunları siz ayarlamıyorsunuz; hikaye tamamen rastgele ilerlerken kendiliğinden oluşuyor. Bence bu hikayenin nereye gideceğini bilmeme durumu oyunu aşırı eğlenceli kılıyor.Oyundan puan kırdığım tek durum ise DLC'ler. Maalesef Paradox, DLC'lerin dozunu her zaman kaçırıyor. Bu durum asla değişmedi ve değişecek gibi de durmuyor. Yani sorun, her Paradox oyunu ile aynı: Çok fazla DLC var ve bazıları gerçekten oyuna çok güzel mekanikler ekliyor. Yine de oyunun "vanilla" versiyonu da gayet oynanabilir durumda, o konuda bir endişeniz olmasın. Ayrıca oyunu Türkçe oynamak isteyenler için harika iş çıkaran çeviri ekipleri var; bu çevirilere de modlar üzerinden rahatça erişebilirsiniz.

Rogue-Lite türünün Nirvanası... Bu oyuna bayılıyorum. Her şeyiyle 10/10'luk bir yapım desek yeridir. Rogue-Lite türünü oldum olası seven biriyimdir. Dead Cells ilk çıktığında bile başında saatlerce vakit geçiren biriydim; kısacası türün kendisine hayranım. Her zaman "Abi, Dead Cells'den daha iyi bir oyun gelmez bu türe ya" derdim. Hades, bu lafı bana çok güzel bir şekilde yutturmayı başarmıştır. Hades'in hikaye anlatımında bence en iyi başardığı şey; "ölmek, dirilmek ve güçlenmek" döngüsünü senaryoya aşırı iyi yedirmiş olmasıdır. Bu anlatıyla kusursuz bir şekilde birleşen güçlendirmeler, modifikasyonlar ve bağımlılık yapıcı oynanış mekanikleri bir araya gelince karşımıza Hades çıkıyor. Müzikleri ve seslendirmeleri de harika olunca, ortaya tam anlamıyla 10/10'luk bir başyapıt çıkmış. Benim bu oyuna kişisel olarak 9 vermemin iki sebebi var: Birincisi, oyunun "gerçek sonuna" ulaşmanın aşırı uğraştırıcı olması ve bunun adeta laf arasında geçiştirilerek sunulmasıdır. Saatlerce ana hikaye için oynadıktan sonra bir de ekstra olarak bu sonla uğraşmak her oyuncuya hitap etmeyebilir. İkincisi ise oyunun kendisinden ziyade, oyun dünyasında yarattığı domino etkisiyle alakalı. Indie bir yapım olarak Hades muazzam bir hit olunca, birçok indie şirket piyasaya adeta kürekle Rogue-Lite oyunu fırlatmaya başladı (Ravenbound ve Loot River aklıma ilk gelen örnekler). Bu durum, günün sonunda türün enflasyona uğramasına yol açtığı için tabii ki biraz can sıkıcı oldu. Elbette bu son saydığım problem doğrudan oyunla alakalı değil; başarılı olmayı suç saymıyoruz. Ancak sektörde tetiklediği bu tek tipleşme hareketi, genel olarak düşünüldüğünde maalesef tadı biraz kaçırıyor. Yine de tüm bunların dışında Hades, kalitesinden ödün vermeyen 10/10'luk bir oyundur. Anlatıyla harika harmanlanmış hikayesi ve bağımlılık yapan oynanışıyla saatlerimi benden alıp götürmüştür.

Yüksek ihtimalle sinematik bir sanat eseri olarak gelmiş geçmiş en iyi oyunlardan biri. Ki bence hâlâ oyun dünyasında bu kalitede çıkmış çizgisel aksiyon-macera oyunu çok az var. Hikayesi ve müzikleriyle de 10/10 bir oyundur bence. İnsanlara bir şey hissettirmek için uğraşan bir yapımdı. 8 vermemin tek sebebi aslında oyunla alakalı değil; daha çok oyundan dolayı ortaya çıkmış olan "sinematik, oynanış, duygusal sahneler, sonra tekrardan oynanış..." gibi, aslında gayet basit bu formülü hiçbir yenilik barındırmadan ve direkt bu formülü de iyi yapamadan kullanarak bir şeyler elde etmeye çalışan yapımcıları türetti (Hellblade 2 buna en yakın örnek olarak aklıma geliyor). Oyun dünyasında yarattığı bu küçük hasar dışında aklıma olumsuz bir şey gelmiyor. Taş gibi oyundur The Last of Us.